آزمایشات و تست ھا کولایف

آزمایش آنتی بادی ضد تیروگلوبولین - Anti Thyroglobulin Ab (Anti T.g)

نام های دیگر آزمایش: آزمایش آنتی تیروگلوبولین، اتو آنتی بادی بر علیه هورمون های تیروئیدی
Anti-Thyroglobulin Antibody، TRYGAB، Thyroglobulin Antibody، Thyroid Autoantibodies، Antithyroid Antibodies، Antimicrosomal Antibody، Thyroid Microsomal Antibody، TBII، Antithyroglobulin Antibody، TgAb، TRAb، Thyrotropin، Receptor Antibodies
کد آزمایش: 3902
بخش آزمایشگاه:
هورمون‌شناسی و ایمنولوژی
اطلاعات آزمایش در یک نگاه
هدف از انجام این آزمایش چیست؟

آزمایش آنتی تیروگلوبولین (Anti T.g) یک ابزار کمکی در جهت تشخیص و نظارت بر بیماری‌های خودایمنی تیروئید (مانند بیماری‌های گواتر گریوز یا التهاب تیروئیدی هاشیموتو) می‌باشد. بر اساس نتایج این آزمایش بیماری خودایمن تیروئیدی فرد تشخیص داده می‌شود و از بیماری‌های تیروئیدی دیگر متمایز می‌گردد. نتایج آزمایش آنتی بادی ضد تیروگلوبولین در انتخاب بهترین روش درمان به پزشکان کمک می‌نماید.

چه زمانی این تست درخواست می‌ شود؟

انجام آزمایش آنتی تیروگلوبولین در افرادی که اندازه غده تیروئید آن‌ها بزرگ شده است (گواتر)، و یا نتایج تست‌های روتین تیروئید آن‌ها همچون T3 تام، T3 آزاد، T4 آزاد و TSH، غیر معمول باشد، لازم است. 
زمانی که فرد علائم کم کاری یا پرکاری تیروئید را نشان می‌دهد آزمایش آنتی تیروگلوبین درخواست داده می‌شود، علائمی همچون:  

  • اضافه وزن
  • خستگی
  • خشکی پوست
  • ریزش مو
  • عدم تحمل سرما 
  • یبوست
  • افزایش ضربان قلب سریع
  • اضطراب
  • رعشه و لرزش
  • بی‌خوابی
  • کاهش ناگهانی وزن 
  • چشم‌های بیرون زده

انجام تست آنتی بادی ضد تیروگلوبولین در زنان باردار مبتلا به بیماری‌های خودایمنی تیروئید یا بیماری‌های خود ایمن دیگر که می‌توانند بر عملکرد طبیعی تیروئید اثر بگذارند، توصیه می‌شود زیرا از طریق این تست می‌توان احتمال خطر ابتلای کودک یا نوزاد آن‌ها را به بیماری‌های خودایمن تیروئیدی بررسی نمود.
در افراد مبتلا به بیماری‌های خودایمن غیر تیروئیدی که علائمی همچون اختلالات عملکردی تیروئید و یا مشکلات تولید‌مثلی دارند و پزشک احتمال می‌دهد آنتی بادی‌های تیروئیدی دلیل این علائم باشد، تست آنتی‌تیروگلوبولین انجام می‌گردد.
این تست در افراد مبتلا به بیماری‌های خودایمن تیروئیدی، در فواصل زمانی منظم در جهت بررسی میزان موفقیت درمان نیز انجام می‌شود.

چه نمونه های برای این تست گرفته میشود؟

نمونه خون از رگ بازو

شرایط لازم برای انجام آزمایش چیست؟

نیاز به آمادگی خاص و ناشتا بودن قبل از آزمایش نیست.

دسته بندی آزمایش هورمون شناسی و ایمنولوژی
مشخصات نمونه سرم یا پلاسما EDTA
ماندگاری در دمای اتاق ۸ ساعت
ماندگاری در یخچال ۷ روز
ماندگاری در فریزر ۶ ماه
متدولوژی

ایمونواسی کمی لومینسانس (Chemiluminescence Immunoassay)

حداقل میزان نمونه ۰/۵ تا ۲ میلی‌لیتر
دستورالعمل نمونه گیری

سرم:

  • ضدعفونی نمودن سطح پوست بیمار در محل نمونه‌گیری قبل از انجام نمونه‌گیری
  • تهیه نمونه خون از ورید بازو
  • استفاده از لوله‌های مخصوص جدا کننده سرم (Serum Separator Tube, SST)
  • ثبت مشخصات بیمار به طور صحیح و خوانا بر روی لوله آزمایش هر فرد قبل از انجام نمونه‌گیری (نام، تاریخ نمونه‌گیری و نوع آزمایش)
  • انتقال نمونه خون به درون لوله‌ها در کوتاه‌ترین زمان ممکن، به آرامی و از کنار لوله آزمایش برای جلوگیری از همولیز و لیپمیک شدن نمونه خون
  • اطمینان از محکم بسته‌شدن درب لوله‌ها 
  • قرار دادن لوله‌های حاوی نمونه خون به مدت ۳ تا ۵ دقیقه بر روی میکسر و یا سر و ته کردن آرام لوله‌ها ۸ تا ۱۰ بار
  • جدا نمودن سرم خون حداکثر تا ۲ ساعت پس از نمونه‌گیری در صورت طولانی بودن زمان ارسال نمونه خون به آزمایشگاه  
  • نگهداری صحیح نمونه سرم در یخچال یا فریزر بر اساس دستورالعمل شرایط نگهداری نمونه 
  • اجتناب از فریز کردن نمونه‌های خون 
  • انتقال نمونه‌ها به آزمایشگاه در شرایط استاندارد، با بسته‌بندی محکم و در صورت امکان در کنار یخ خشک
     
شرایط رد نمونه

سرم:

  • ناخوانا بودن مشخصات بيمار (نام و تاریخ نمونه‌گیری و نوع آزمایش) 
  • عدم تطابق برگه درخواست آزمايش با نوع نمونه و مشخصات آن
  • جمع آوری نمونه در ظروف نامناسب
  • کافی نبودن حجم نمونه
  • نشت نمونه به خارج از لوله آزمایش یا ظرف
  • استفاده از لوله نامناسب جمع‌آوری نمونه
  • نمونه‌های خون فریز شده
  • وجود لخته یا همولیز در نمونه
  • طولانی شدن زمان ارسال نمونه به آزمایشگاه بدون در نظر گرفتن شرایط نگهداری نمونه
  • نگهداری و انتقال نمونه در شرایط و دمای نامناسب
۱ روز کاری (۲۴ ساعت پس از تحویل نمونه به آزمایشگاه)

محدوده مرجع در جواب آزمایش آنتی تیروگلوبولین، رنج نرمال برای هر فرد سالم را نمایش می‌دهد. مقادیر خارج از این محدوده می‌تواند نشان دهنده مشکلات احتمالی و یا بیماری در فرد باشد. لازم به ذکر است محدوده مرجع در برگه جواب آزمایش آزمایشگاه‌های مختلف ممکن است متفاوت باشد. این تفاوت ناشی از تجهیزات آزمایشگاهی و یا روش‌های مختلف انجام تست است. لذا حتماً برای تفسیر جواب آزمایش آنتی بادی ضد تیروگلوبین خود با پزشک معالج مشورت کنید.
محدوده مرجع ذکر شده در این سایت بر اساس یک روش آزمایشگاهی بوده و صرفاً جهت اطلاع می‌باشد.

نتایج آزمایش آنتی تیروگلوبولین با توجه به نتیجه آزمایش‌های دیگر، توسط پزشک تفسیر می‌شود. نتیجه این آزمایش بر حسب واحد یک یکای بین‌المللی بر میلی‌لیتر (IU/mL) گزارش می‌گردد. 

 

 

تشخیص بالینی احتمالی 

محدوده مرجع

منفی

برابر یا کمتر  از IU/mLز۴

مثبت

بیشتر از IU/mLز۴

 

 


اگرچه نتایج منفی تست‌‌های آنتی بادی‌ تیروئیدی می‌تواند به این معنا باشد که آنتی بادی‌های خودی ضد تیروئید در خون فرد وجود ندارد و در زمان انجام آزمایش به بیماری‌های خود ایمن تیروئیدی مبتلا نبوده است، با این وجود در افرادی که علائم شدیدی دارند یا مبتلا به بیماری‌های خودایمنی دیگر هستند ممکن است نیاز به بررسی‌های بیشتر باشد.
 


بیشتر بخوانید: چگونه جواب آزمایش را بخوانیم و تفسیر کنیم؟


 

چه چیزهای در این تست بررسی میشوند؟

تیروئید غده‌ پروانه‌ای است که در جلوی گردن قرار دارد و از طریق هورمون‌های مختلفی که تولید می‌کند متابولیسم بدن را کنترل می‌نماید. یکی از انواع این هورمون‌ها تیروگلوبولین است. تیروئید پس از تولید تیروگلوبین از آن برای فعال کردن هورمون‌های تیروئیدی دیگر استفاده می‌کند.
در افرادی که به بیماری‌های خودایمنی مبتلا هستند، ممکن است تولید تیروگلوبولین مختل شود. وقتی سیستم ایمنی بدن آنتی بادی‌هایی تولید می‌کند که به سلول‌های سالم بدن حمله می‌کنند (اتو آنتی بادی)، بیماری‌های خود ایمنی اتفاق می‌افتد. اتو آنتی بادی‌های تیروئیدی، آنتی بادی‌هایی هستند که توسط سیستم ایمنی خود فرد تولید می‌شوند و به اشتباه غده تیروئید یا هورمون‌های تیروئیدی را مورد هدف قرار می‌دهند. در شرایطی که سیستم ایمنی به تیروئید حمله کند، غالباً تیروگلوبولین را هدف قرار می‌دهد. این امر منجر به تولید آنتی بادی‌های ضد تیروگلوبولین می‌شود. در نتیجه تولید این آنتی بادی‌ها، غده تیروئید دچار التهاب و آسیب می‌شود و مشکلاتی مرتبط با پرکاری (هیپرتیروئیدیسم) و کم کاری تیروئید (هیپوتیروئیدیسم) مانند گریوز یا هاشیموتو را بدنبال خواهد داشت. 
با استفاده از تست‌های آزمایشگاهی اختصاصی، حتی مقادیر بسیار کمی از آنتی بادی‌های خودی ضد تیروئیدی (آنتی بادی‌های تیروئیدی خودی) در خون فرد قابل تشخیص هستند. پزشک می‌تواند با درخواست آزمایش آنتی بادی آنتی تیروگلوبولین، سطح این آنتی بادی را در خون بیمار چک کند. سطح بالا این آنتی بادی ممکن است نشان‌دهنده یک بیماری خود ایمنی باشد.
آزمایش‌های آنتی بادی‌ تیروئیدی اساساً در جهت کمک به تشخیص یک بیماری تیروئیدی خودایمن درخواست داده می‌شوند و ممکن است به تنهایی یا به صورت چندتایی و بطور همزمان درخواست داده شوند.
تست‌های آنتی بادی تیروئید عبارتند از:

  • آزمایش تیروئید پراکسیداز آنتی بادی (Thyroid peroxidase antibody, TPO)
  • آزمایش تیروگلوبولین آنتی بادی (Thyroglobulin antibody, TG Ab)
  • آنتی بادی‌های گیرنده هورمون‌ تحریک‌کننده تیروئید (Thyroid stimulating hormone receptor antibodies, TSHR)

تست‌های مربوط به آنتی بادی‌های تیروئیدی برای تشخیص علت بزرگ شدن تیروئید (گواتر) یا دیگر علائم و نشانه‌های مرتبط با افزایش سطح هورمون‌های تیروئید درخواست داده می‌شوند. 
زمانی که نتیجه آزمایش‌های T3 آزاد، T3 تام و T4 آزاد وجود اختلالات تیروئیدی را نشان دهد، انجام آزمایش‌های آنتی بادی ضد تیروئیدی توصیه می‌شود. 
تست‌ آنتی بادی‌ تیروگلوبین در افرادی که به بیماری‌های خودایمنی دیگری که می‌توانند بر عملکرد طبیعی تیروئید تاثیر بگذارند مبتلا هستند، لازم می‌باشد. این آزمایش‌ها در طول دوره درمان بیماری خودایمنی تیروئیدی، در جهت بررسی میزان موفقیت درمان نیز بطور منظم درخواست داده می‌شود.
معمولاً وجود آنتی بادی‌های تیروئیدی اشاره به ابتلای فرد به اختلالات تیروئیدی خود ایمن دارد و سطوح بالاتر آن، این احتمال را افزایش می‌دهد. افزایش جزئی و متوسط آنتی بادی‌های تیروئیدی در بیماری‌های تاثیرگذار بر عملکرد تیروئید، مانند سرطان تیروئید و دیابت نوع ۱، نیز مشاهده می‌شود. افزایش مداوم و قابل توجه این آنتی بادی‌ها نشان‌دهنده ابتلا به بیماری‌های خودایمنی تیروئید همچون گریوز و تیروئیدیت هاشیموتو است. 
افزایش سطح آنتی بادی‌های تیروئیدی با گذشت زمان، به معنای افزایش شدت فعالیت بیماری خود ایمنی تیروئیدی است. اگر مقدار آنتی بادی در ابتدا بیماری متغیر اما در طول زمان رو به افزایش باشد، این احتمال وجود دارد که روش درمان بکار برده شده موثر نبوده و بیماری در حال پیشرفت یا عود مجدد بیماری است. 
درصدی از افراد سالم ممکن است از نظر وجود آنتی بادی‌های تیروئیدی مثبت باشند. وجود آنتی بادی پراکسیداز تیروئیدی در افراد سالم خطر ابتلا آن‌ها را به بیماری‌های تیروئیدی در آینده افزایش می‌دهد. در افراد بدون علامتی که سطح آنتی بادی‌های تیروئیدی در آن‌ها بالا می‌باشد، لازم است که برای پیگیری سلامتی خود تحت نظارت پزشک قرار گیرند. باید توجه داشت که سطح آنتی بادی‌های تیروئیدی بطور معمول در زنان بالاتر از مردان است و با افزایش سن این میزان بالاتر می‌رود.

سوالات متداول

به دلیل پیشرفت در روش‌های تشخیص آنتی بادی‌های ضد تیروئید و ارتقاء میزان حساسیت و اختصاصیت آن‌ها، اسامی تست‌های آنتی بادی تیروئیدی در طول زمان تغییر کرده است.

این آزمایش‌ معمولاً فقط برای افرادی که علائم اختلالات تیروئیدی مانند بزرگ شدن غده تیروئید را دارند و در خطر ابتلا به بیماری‌های خود ایمنی تیروئید می‌باشند، درخواست داده می‌شود. علاوه بر این، زمانی که نتیجه آزمایش‌های روتین T3 آزاد، T3 تام و T4 آزاد وجود اختلالات تیروئیدی را نشان دهد انجام آزمایش‌ آنتی بادی تیروگلوبین توصیه می‌شود.

خیر. در تعدادی از افراد مبتلا به بیماری‌های خودایمنی تیروئیدی ممکن آنتی بادی‌های خودی در مراحل اول بیماری تشخیص داده نشود در حالی که در طول زمان مقدار آن‌ها افزایش یافته و منجر به اختلالات شدید تیروئیدی شود. از این رو، در افراد مشکوک تکرار این تست پس از مدتی لازم است.

بله. سطوح افزایش یافته جزئی یا متوسط آنتی بادی‌های تیروئید در انواع اختلالات و خودایمنی‌های دیگری که می‌توانند بر عملکرد تیروئید تاثیرگذار باشند نیز مشاهده می‌شود، مانند سرطان تیروئید، دیابت نوع ۱، آرتریت رومائید، کم خونی پرنیشیوز و بیماری کلاژن واسکولار خود ایمن.

بله. وجود آنتی بادی‌ تیروگلوبین در افراد مبتلا به سرطان تیروئید، ممکن است در نتایج آزمایش‌های ارزیابی سطح تیروگلوبین اختلال ایجاد کند. این مسئله نشان می‌دهد که انجام آزمایش تیروگلوبین با روش‌های معمول نمی‌تواند به عنوان مارکری برای تشخیص سرطان تیروئید قابل استفاده باشد، مگر اینکه بر اساس روش‌های طیف سنجی جرمی انجام گیرد تا تحت تاثیر وجود آنتی بادی‌های تیروگلوبولین قرار نگیرد.

در زنان باردار مبتلا یا مشکوک به بیماری‌های خودایمنی تیروئیدی مانند هاشیموتو یا گریوز، انجام یک یا چند تست آنتی بادی تیروئیدی در دو نوبت و در ابتدا و نزدیک به انتهای دوران بارداری ضروری است. از این طریق می‌توان میزان خطر کودک در حال رشد یا نوزاد آن‌ها را از نظر ابتلا به اختلالات عملکردی تیروئید تعیین نمود.

https://www.labtestsonline.org
https://www.geisingermedicallabs.com
https://www.healthline.com
https://www.aruplab.com

ddd
تهران، میدان ونک ، خیابان برزیل شرقی ، خیابان شمس لاهیجانی، پلاک 23 ، مجتمع اداری رویال ونک ، طبقه دوم
ddd
info@colifelabs.com